Мөнх тэнгэрийн агуу сүрлэг оршихуй дор

Мөхөс хүмүүс бид зуурдынх байгаад баярланам

Өрөвдөм зүйлсийн төлөө тэмцэж ноцож үхэгсэд бид

Өр нимгэн орчлон чиний нулимас дуслуулсан нот байг

Сүрлэг дэлхий чиний биенээс ургасан адгууснууд бид

Сүүн цагаан сэтгэлээс бусад бүхнээр агаар мэт амьсгалжээ

Явсан зам гэлдэрсэн мөр минь нэгэнт буруу болохоор

Ядарсан биднийг өршөө гэж хүмүүний өмнөөс өршөөл эрэхгүй

Тэнгэр газар уул ус мөнхийн агуу бүхэнд

Тэрсэлж хийсэн бүхнийх нь төлөө хайр найргүй шийтгэ

Тэсэж хайрласан мянга мянган жил бүрийнхээ төлөөнөө

Хүмүүн гэж нэрлэгдсэн бэртэгчин мангасуудыг устга

Нэгэнт үйлдчихсэн бидний үйлийг хойч үрс минь бүү үүрэг

Нэхэл хатуутайгаар яг л үйлдсэн биднээс нь хариугаа ав

Маргаашийн тэнгэр бүүдийнэ хэмээн айлгаад нэмэргүй ээ

Маргааш байгаа бүхэн өнөөдрийн энэ гэмтнүүд биш ээ

Зүрх нэг их шархираад ёолох юм өөрсдийгөө хараад

Зөвийг буруу бурууг зөв гэхдээ жишим ч хийдэггүй

Зөөлнийг дээрлэхэж хатууг номхоруулахдаа айж сүрддэггүй

Зэрэмдэг адгуус биднийг яаж өнөөг хүртэл даагаа бол гэхдээ

Зөрөг орчлон чамайг ч бас хааяадаа дэндүү их өрөвдөх юм

Нүгэл буян гэж байхгүй хорвоод нүглээс зугтагсад

Нүд нь нээлттэй харалган төрсөн өрөвдөм заяатнууд

Байхгүй бүхний төлөөнөө сүнсээ худалдсан үхдэлүүдийг

Барж дуусгаж чадаагүй өнөө үе чамайг үхтлээ өрөвдөх юм..

Цаг хугацаанаас зугтах гэж хөөрхий биетэйгээ зууралдсан эмс

Адгуу сэтгэл шунал тачаалтайгаа зууралдаж өөрийгөө дөвийлгөсөн эрс

Цагааныг шүтэж хэзээ нэг цагт бурхан болохыг мөрөөдсөн шуналт ламс

Амар амгалангаас зугтаж өөрийгөө мартаж бүүдийсэн алдартнууд

Эд хөрөнгө, алдар нэр, нэр төр гэх үгүй бүхнээр завь хийгээд

Энэ биеэ өргөмжлөх магтаал, элдэв бусдыг шүүмжлэх атаа жөтөөгөөр сэлүүр хийж

Энд ганцхан үгүй байх хайрыг хэзээ ч хүрэхгүй эргээс олноо гэж мөрөөдөгсөд

Эрэг нь дэргэд буй голыг далай хэмээн эндүүрч эрэг лүү зуун жил тэмүүлнэ

Өөртөө төрсөн өдрийн мэнд хүргэж энэ шүлгийг зориуллаа бас ээждээ...

Дууны уянга шиг бүүвэй хорвоод

Дуулимын заяа оноож хүмүүн болов би

Шүлгийн хэмнэл шиг аялгуу орчлонд

Яруу тавилан заяаж хүмүүн болов би

Алхасан мөрөө би эргэж шинжих дургүй

Аялгуу дууны аяз шиг намуун амьдрах дуртай

Алдаа оноо гэж альнийг нь ч би ялгадаггүй

Амьдралд заяасан бүхнийг шүүж тунгаалгүй хүлцдэг

Ээжийн хэвлээс төрөх минь заяа байлаа

Энэ хорвоод гишгэх минь ч тавилан байлаа

Унаж босож явсан минь ухаарал байлаа

Уяраж хайлж явсан минь жаргал байлаа

Эргэж харах дургүй надад урагш тэмүүлэх хүсэл байна

Эгэл амьдралын тохиол бүрийг талархан хүртэх жаргал байна

Зовлон надад бүү тохиогоосой гэж хэзээ ч залбирч үзээгүй би

Зоргоор амьдралын нугачаанд атар онгон өөрийн жимээр алхах зам байна

Хүйнээс нь би салж одсон ижий юугаан дуулъюу...

Хөнгөн аялах бүүвэйн дууг тандаа зориулж магтюу..

Алган дээрээ өсгөж хайр амлуулсан таныхаа

Ачлал их сэтгэлийн өндөр сэнтийг бахдаюу..

Ингэсөөн. Би бөөд үзүүлээд. Амьдралдаа нэг ч удаа үзүүлж үзээгүй хүн чинь жоохон сонирхосхийгээд очсон юм. Тэгсэн муу хүмүүс байх юмөө нээрээ. Нэг хүн надад хараал хийлгэж ккк... Яасан ч завтай хүмүүс вэ. Яасан ч муу хүмүүс вэ. Тэгээд би бөөгөөс асуулаа. Хараалыг нь буцаахгүйгээр зүгээр хамгаалж болох уу гээд. Тэгсэн бөө хэлж байна чамд бүр үхэл бууж байна айхтар юм хийжээ өөдөө хаясан чулуу өөрийн толгой дээр болно биз гэх юм би бүр айчихлаа. За тэр яах вэ. Тэгсэн онгод нь гэж 93 настай эмээ орлоо. ёоххх ёоххх гээл гэнэт өөр хүн болчихдог юм байна лээ. Тэгсэн тэнд ирсэн хүмүүсийг аймар аймар юм хэлж байна өө. Яасан их мөнгөний шуналтай хүүхээ вэ хэнийгээ үхэг гээд усан нүдлээд байдаг хүүхээ вэ чи этр гээд л. Нэг эмээг хохимой толгойтой этр гээд л. Хэхэ би ч айгаад байсан чинь надад гоё юм хэлсөөн. Тэхдээ хэлкүээ кк.. Тэгсэн нэг эгчээс хол ойрын сонин юу байна хүүхээ гэсэн эгч эмээ минь байгаль эх минь догширч их л хүйтэн болж малчид минь мал хуйгаа ихээр л алдаж байна даа. Борог хэдэн хүүхдүүддээ буян заяагаа хайрла гэсэн чинь эмээ газар усаа ухаж төнхөөд байгаль эжийгээ догшируулж яваа хүмүүс үйл лайгаа эдэлж байна даа хүүхээ гэснээ за тэгээд хүүхдүүд минь баруун зүгрүү одохгүй байхыг хичээгээрэй олон борчуудын цусыг асгаруулсан үйл явдал болох буйзаа гэж айлдаж байна. Энэ юу гэсэн үг юм болоо гэж....

Би гэж байхгүй чи ч гэж байхгүй. Хүн төрлөхтөн бүхэлдээ нэг. Нэг мод гэж хэзээ ч байдаггүй ой мод гэж харин байдаг. Тэрэн шиг хорвоо ертөнц бүхэлдээ нэг. Хүмүүс би ингэдэг би ийм зантай гэж хоосныг ярьдаг. Гэтэл яг үнэндээ би гэж байдаггүй юм байна. Бодол гэж байхгүй зөвхөн сэтгэлийг бүрхэх манан. Муу сайн янз бүрийн л бодол орж ирж байдаг гэхдээ эд бүгд чинийх биш. Өөрийгөө уулын дээрээс ажигла. Юуны төлөө яваагаа. Юуны төлөө хүн гомдоосноо. Юуны төлөө хэн нэгнийг үзэн ядсанаа. Жижиг юманд бухимдан уурласан бол тэр бодлоо шоолон инээ. Энэ бол чи биш. Сайн муу бодолд боолчлогдвол чи хэн гэдгээ мартна. Би ингэдэг гэдэг бодол чамд байвал чи тэр хүлээснээс хэзээ ч салахгүй. Харин чи бол хов хоосон чамд ингэдэг тэгдэг зүйл байхгүй чамд өнгөрсөн одоо байхгүй. Чамд зүгээр л зүйлс тохиолдсон хэрэг. Харин чи түүнийг аргамжиж өнгөрсөн гэж тунхагладаг. Уур бухимдал уйтгар гуниг бол харанхуй сүүдэр. Гэрэл үгүй газар харанхуй байдаг. Гэхдээ харанхуй гэж байдаггүй. Гэрэл гарч ирэхэд тэр үгүй болно. Тэрэн шиг уур бухимдал уйтгар гуниг шаналал бол харанхуй. Тэнд чиний сэтгэлд гэрэл байхгүй байна л гэсэн үг. Гэрлээ асаа тэгвэл харанхуй үгүй болно. Өнгөрсөнд чи хэн нэгнээ алдсан бол одоог хүртэл гуних хэрэггүй. Хэзээ нэг цагт чи ч бас одно. Тэр үед хэн нэгэн бас чам шиг гунина. Энэ бүхэн зүгээр л үйл явц. Болоод байгаа чамайг гуниглуулаад байгаа юм шиг хирнээ аль хэдийн цаг хугацаатай цуг урсан одсон, угаасаа урсан одох л байсан зүйлс.. Тиймээс чи тэр харанхуйг зүрхэндээ хураах хэрэггүй. Байхгүйд шунаж амьдарвал чи өөрөө байхгүй болно..        

Харанхуй тамын хаалган дээр би цав цагаан даашинзтай

Худал хуурмаг орчлонгоос үнэн хайж ирэв

Хаалгач нь надруу гайхсан харцаа чулуудаад

Харанхуй ертөнц тохирхгүй гэдгийг сануулав

Хүслээрээ ирсэн би диваажинд очихгүй хаалгаа нээ

Хүмүүний орчлонгоос хэмжүүр үл олов би

Хэн диваажинд байгааг мэдэх сонирхол надад үгүй

Хэний ирсэн газар болохоороо там гэснийг харна би

Хаалгачийн нээсэн хаалган цаана нэг тийм айдастай

Харанхуй хүйтэн бас жихүүн нэг тийм таагүй

Хөврөн ирэх хөх үүлсийн үнэр нэг тийм эхүүн

Хөглөрөн унах орхидосын өнгө нэг тийм хөндий

Цав цагаан даашинзтай би тамын хаалгаар оров

Цэв цэлмэг сэтгэлээр там надад айдасгүй

Цэнгэх хүмүүсийн дуу хаа ч үгүй нэг л гаслантай

Цэцэгт тал эндээс би олж харсангүй хайгаа ч үгүй

Өнгө үгүй хүмүүсийн дуугай хүүрнэл намайг бүүвэйлж

Үүлсэн дундаас үхдэлүүд миний даашизруу гараа сунгана

Өтөлсөн гэхээсээ илүү залхсан түмэн намайг ухааруулах гэж ширтээд

Өнгөт даашинз намайг энд диваажингийн элч болгов...

Араг яснууд намайг тойроод надаас үнэн нэхлээ

Алдаж явсан мөчөө би тэдэнд нөхрийн ёсоор хуучиллаа

Араг яснууд намайг сонсоод толгойг минь иллээ

Айдас хүйдэс хаана байдгийг би тэнд олохоо байлаа

Хүүр болсон ч үхэж чадаагүй цогцсын зовлонг би сонсоод

Хөөрхийг би ясандаа тултал өрөвдлөө уйллаа

Нүгэл гэж юу юм бэ гэж дуу хадаан би тамд орилоод

Нүдэндээ гунигтай тэднийг би хайрлалаа

Диваажинд олох байсан эсэхийг би мэдэхгүй

Тамаас би хайр олсоон хэн ч булааж чадахгүй

Диваажин надад хэлэх байснуу гэдгийг мэдэхгүй

Худал хуурмагаас би үнэн олсоон хэнд ч хэлэхгүй

Диваажин намайг хайрлах байсан эсэхийг би мэдэхгүй

Зовсон түмнээс би хайр олсоон хэнтэй ч хуваахгүй

Диваажинд би жаргах байсан эсэхийг мэдэхгүй

Там дундаас би тэгэхдээ зовлон олоогүй ээ

Юмэд зориулав.. Юмэгийн тухай биш шүү... Зүгээр л Юмэд зориулж байгаан...

Би юуг ч хадгалахгүй ээ зүрхэндээ

Бодолд гоёдох ариун нандин хором бүрийг

Бал бурам шиг дэндүү халуун сэтгэлийг

Бурхан ч намайг чам шиг хайрлахгүй хайрыг

Би хорогдон хорогдон дурсамжийн кино шиг үзэхгүй ээ

Уулзсан мөчөөсөө би хорвоод шинээр мэндэлсэн

Унаад сэрэхгүй хүртлээ хорвоог би чамаар гоёно

Үсийг чинь илээд хайрланхан хэвтэхдээ чамайгаа

Өөрөөсөө хол амьдрана гэдгийг төсөөлж хэзээ ч чадахгүй

Атгасан гараа тавьбал хар саарал болог энэ хорвоо

Адаг сүүлд нь дурсамж нэхвэл хагацал гуниг болог энэ амьдрал

Аргадаж эвлэх тавилангийн шигтгээ чимэг минь унаж хагарвал

Ахиад дэндүү жаргалтай байждээ гэж дурсаж суух тэнхэл хүрэхгүй

Өдөр бүр би урьдхаасаа илүү жаргалтай байж чадахгүй байж болно

Өмнөө тавиад дурсан суудаг альбом бишээ миний амьдрал

Өдөр бүр би яг одоо шигээ хангалуун биш байж болно

Өрөвдөн харуусан суудаг харамсал бишээ миний амьдрал

Би зүрхэндээ юуг ч хадгалахгүй ээ

Бэх цаас нийлүүлэн дурсамж хэзээ ч бичихгүй ээ

Баяр баясал уйтгар гунигийн алийг ч ялгалгүй тулгарахдаа

Баян өчигдөрөөс би өнөөдрийн гунигт хоромоо нөхөхгүй ээ...

Бэхэрэдээ зориулав. Бэхэрэгийн тухай биш шүү зүгээр л бичсэн энэ шүлгээ зориулж байгаан.

Гартаа барьсан шаазан аяга дэндүү гоёмсог

Ганган хээ хээнцэр өнгөөр будсан даанч чамин

Хэлбэр дүрс нь дуу алдамаар гоё бас тансаг

Хэн нэгний бүтээсэн цорын ганц урлагийн бүтээл

Биширч би тэр л аягыг зөндөө ширтлээ

Барьж хүрч чадахгүй дэндүү их хайрлалаа

Тавьсан газрынх нь тоос нь хүрэх вий гэхдээ

Томоос том шилэн хоргонд заллаа...

Цай уух байтугай гар хүрэмгүй хайран юм

Цав цагаан өнгө нь хиртчихмээр цэмцгэр юм

Харж суухад л нүднээ тэнд гэрэлтдэг болохоор

Хоосон хүйтэн шаазанг хоёр алгаа дэлгэн хайрласан юм

Тэгэхдээ тэр нэг л хүйтэн хөндий бас хоосон

Гэрт минь байдаг цайны шаазангаас арай л өөр

Ядахад л тэр цай ч үгүй хов хоосон

Ярвагар ч юм шиг царай ч үгүй зэвхий

Ганган чамин хийцийг нь уух ч бишдээ юунд хайрлахав

Гартаа ч баримгүй турьхан юмдаа юунд ч хэрэглэхэв...

Ганганыг нь бус мөн чанарыг нь бодож хийгээсэйдээ

Гангар энэ л шаазан шиг амьдарч явав даа охид минь

Амьдрал сайхаан блогийн эзэн Эмбий, Зоригт8 2т энэ шүлгийг зориулая. Энэ хоёр хүний тухай биш зүгээр л энэ 2 хүнд.......

Үнэний жимээр би хөлгүй алхана

Үгийн урнаар би хэлгүй хэлцнэ

Зам зуурын хүн надаас ам асууна

Зах хязгааргүй үнэнээс худал хайна

Замгүй газраар би хэний ч юм явсан мөр хайна

Заавал ч үгүй өөрөөсөө өөр хань хайна

Зуурдын хүнээс бус үүрдийн чулуунаас би

Зуун зууны өмнөх үнэнг шалгаана

Хэлээч чи надад үнэнийг хэлээч

Хээр хэвтэхэд чинь дахиж чамайг өөр хэн ч шалгаахгүй

Хэлгүй чулуу чамаас хэзээ ч хэн ч дахиж үнэн асуухгүй

Хэн нэгний таниагүй чиний л мэдэх үнэнг хэлээч...

Аманжинка Танхилхан блогийн эзэн Аманжид зориулав. Аманжийн тухай биш шүү. Энэ шүлгийг зүгээр л зориулав.

Үүлэн сүүдэр дундах зүүний сүвэгчээр алхахад

Үүрийн улаан туяа цас болон будрана

Үзэмж төгс талаар цэцгийн толгой бөхийлгөн ахуйд

Үхэл амьдралын заагаар бодитын агшин алдуурна

Хөвсгөр шорооны бүлээн амьсгал өөдөөс үлээж

Хүй орчлонд хүн байгаль хоёр хайр ярилцна

Хүйтэн булгийн усны тув тунгалаг туяа шиг

Хүн гэгч амьтны ариунаас ариун сэтгэл хэлэлцнэ

Бургас модны сүүдэрт цэцэг наадуулан тоглох нь ээ

Бодол хүндрэх мөч харвах од шиг хормынх

Бужигнах түмний хөлөөс зайдуу нэг алдуурах нь ээ

Ахуй орчлонгийн зовлон жаргал усны урсгал мэт агшиных

Тэнгэрт хураа тундас тэндээс жаргал үүрээд айсуй

Тээглээд бүдрэх чулуу ухаарал зэмлээд холдхуй

Түрхэн зуурын шуурга хайр мэдрүүлээд үнсэхүй

Тэнд ингээд л бодоход зовлон гэгч үг л төдий....

Би шуналгүй ээ

Хүн байтугайг ноёлох эрээн цаасанд шуналгүй

Хүлэг агт морины эдийн тэнгэрт шуналгүй

Тоолоод тоолоод дуусахгүй хүсэл мөрөөдөлд шуналгүй

Тоотой настай орчлонд эрх дарханд шуналгүй ээ

Би шуналгүй

Тачаалын тэнчээ цадахгүй бэлэг хүсэлд шуналгүй

Таавар хариу нь  олдохгүй жуман зовлонд шуналгүй

Хүлж барих гэж тэчьяадах аз жаргалд шуналгүй

Хүний энэ орчлонд амьдралд би шуналгүй ээ

Гэхдээ би шуналтай

Хүний хүүгийн хайрын ариун нандинд шуналтай

Хөл дор хөврөх түмэн бодолд шуналтай

Хөлчүү хорвоо чиний үнэн төрхөнд шуналтай

Хөглөрөх зовлон дундах мөн чанарт шуналтай

Тиймээ би шуналтай

Үзэмж төгсөд минь бус үнэн үгний минь итгэлд шуналтай

Үлгэрийн сайхан бус домогийн чаминд шуналтай

Өчигдөрийн хөлчүү жаргалд бус өнөөдрийн гашуун үнэнд шуналтай

Өнгө алаг хорвоогийн хар сааралд шуналтай

Тиймээ би шуналтай

Тэвчээрийн тасрах хормын сунах мөчид шуналтай

Тэнхээгүй яваа нэгний дэндүү хайранд шуналтай

Тасрах мөчөө хүлээн эрчилж чангарсан амьдралын

Цаг хугацаа алдуурах амар амгаланд шуналтай…

За ингэсэн байнаа. Би гэж хэнэггүй нь дэндсэн хүн өглөө сэгсийж босоод л блогуудаар жоохон хэсэнгээ өөрийнхөө блогоор шагайж байгаал нэг бодоотохсон чинь өнөөдөр чинь 12 сарын 7н миний блог танд нэг жил дамнан бичлэг хүргэсэн өдөр юм байна. Сайн муу сайхан муухай утгатай утгагүй нийт 151н бичлэг хийж. Ихэнхи нь миний бодлоор шүлэг байх гэж бодсон чинь “ухаажия л гэсийн” гэсэн хаяг минь нийт 51 бичлэгтэй байж би энэ жил 51н удаа алдаж оносондоо ухаажиж бүдэрсэн замаасаа хариу олж авчээ. Араас нь шүлэг маань нэхэж явна. Сүүлийн үед дан шүлэг л оруулаад байх болсон байна лээ. Энэ блогт би хуулж тавьсан ганц ч зүйл байхгүй ээ гэж бардам хэлдэг. Блог загвараа хүртэл цаг зав гарган өөрөө хийж сэтгэл шингээсэн дотоод ертөнц минь болохоор хайртай байдагийн. Нээгээд харахад л өөдөөс халуун дулаанаар угтдаг болохоор. Блогт минь муу муухай бээгий сээгий аль аль нь маш маш цөөн байгаа. Гэхдээ би нэг удаа ч хүний сээгий устгаж байгаагүй шүү. Байгаа юм байгаагаараа сайхан гэж боддог юм. Намайг эзгүйд ч манайхаар орж гарч байдаг бүхий л хүмүүстээ баярлалаа гэж хэлмээр байна. Эргэж тойрч асууж сураглаж байдагт баярлалаа. Та хэдтэйгээ хааяа халууран галзуурч блогуудыг оронгоор нь эргүүлж байсан үе ч байгаа байх. Хичнээн өдрөөр нойр хоолгүй блогдсон үе ч бий. Би энэ блог ертөнцөд орж ирсэнийгээ нэг хувь зохиол минь байх гэж боддог юм. Та бүхэнтэйгээ уулзах л ёстой болоод намайг энд та нартай минь уулзуулсан байх. Гунигийн минь эмтэрхийг нөхөж өгч толгойг минь илэн аргаддаг ах эгч нартаа, хааяа найргийн хөлчүүрхэлэээр шүлэг хаялцсан нөхөддөө, уйдах ганцаардах үед минь хамгаас их инээлгэн блогт уян байсан банжигийн бүсгүйчүүлдээ баярлалаа. August Rush блог минь ямартай ч бүтэн жилийн банжигийн хэсэгхэн хором мөчийг агуулан байгаад би баяртай байна. Баярлалаа та бүхэндээ

PS: нийлээн сүр хийнээ гэж бодож байсан ч мартсан байсан тул одоо яахав чимээгүйхэн буйдхан тэмдэглээд л өнгөрхөөс…. хэхэ

Амар амгаланг бүүвэйлж дэрэн дээрээ эвхэрхэд

Амраг минь надад хайр үнсээд сэрээлээ нүдээ нээе

Жиндүү өвлийн салхинд дулаан хөнжлөөр минь хучаад

Жихүүцэх хүйтний жаврыг инээмсэглэлээр бүлээлээд гарлаа тэр минь

Хурган хурган хөнжлөөсөө өндиймгүй аядаж эрхэлснээ

Хаалганы чимээгээр эрх зангаа хуу татан бослоо би

Эрх чөлөөг дусал болгон өөрийнхөө дээрээс асгаж

Эгэл орчлонд би эгэлхэн амьдархаар өглөөг эхлэв

Инээмсэглэлээр би энгэсэг тавиад

Итгэлээр би сормуусаа будаад

Үнсэлтээр би уруулаа гоодож

Эв эгэлхэн амьдралаар үсээ боолоо

Нутгийн салхи хацар жиндээх хирнээ илбэж

Нуурандаа сэлэх жараахай адил би эрх чөлөөтэй

Нуугдаж хургасан гуниг үүлэн дундаа замхархад

Наран өөдөө ширтээд намайг ивээхэд баярлана..

Бусдын амьдралаар замнаагүй ч би

Бусдын адил хором хормоор гундахгүй

Бусдын мөрөөддөгийг мөрөөдөөгүй ч би

Бусад шиг мөч мөчөөр үхэхгүй

Аз жаргалыг би хайсан болохоор ахиад явуулахгүй ээ

Амар амгаланг эрсэн болохоор ахиад сэдрээхгүй ээ

Алган дээр минь хүсэл мөрөөдөл даль жигүүрээ дэлгэж

Алаг дэлхий чам дээр өөрийнхөө би бардамхан бас эгэлхэн амьдарна..

Өнөөдөр блогоо нэг хараатахсан чинь… сайхан байнөө. Сэтгэл ханамжтай бас дулаахан миний л гэх орон зай үлджээ. Анхны блогийн бичлэгтээ үүнийг л үлдээхсэн гэж санасан бас бичсэн байна. Харин өнөөдөр хараад нээх сайхан санагдаж байна. Хэнээс ч хаанаас ч хуулж тавиагүй миний бүхэн энд нэгэн том сэтгэлийн гэрээ барьж, хэн нь ч намайг танихгүй ч сайхан үгийг харамгүй хэлэх анд нөхдүүд хүрээлж блог ертөнцөд амьдрал сайхан байнөө… Энэ өдрөөс цааш бичлэг маань удааширч магад нилээн цөөрөх байх. Гэхдээ энэ кибер ертөнцөөс хөндийрч чадамгүй дассан учир бүхий л цаг хугацаанаа эндээ л оршихыг хүснэ. Гутарсан үедээ бичлэгүүдээ эргүүлж тойруулан харж баяртай үедээ өөрийнхөөрөө ч шагайх завгүй сээгийддэг нь аль аль нь сэтгэлийг минь хөнгөлж ганцаардлыг минь тайлдаг юм. Тиймээс энд Раш гэх би оршисоор л….

Сормуус хөлдөө чирээд

Согтуу бодол ганхаад

Солиором их гомдол

Сонын дуу шиг чийртэй

Цатгалан амьдрах хүсэл

Цамаан хүмүүсийн гэдсэнд

Царцаа эрвээхэй болох хүсэлд

Цагалбар л ганц садаа

Эм хүйстэй төрвөл гүнжхэн бол, алба

Эр хүйстэй төрвөл эзэн бол, алба

Эм байхыг хүсэхгүй бол эзэн байж ч болно

Эр эмийн ялгаа өнөө ертөнцөд үгүй

Бүгд нарлуу тэмүүлнэ, нар гэвч үхэл

Бүгд саран дээр амьдрахыг хүснэ, сар гэвч үхмэл

Утга учир хөл дор гишгэгдэх цөвүүн цаг, гомдом

Ухаан бодол хөлчүүрхэх эрин үе, харуусам

Хайрлахсан, даанч зав алга

Жаргахсан, даанч хугацаа алга

Энэрэхсэн, даанч хүмүүн алга

Уйлахсан, даанч нулимас алга

Би цэцэг шиг цэнхэрхэн өнгөтэй бас цэмцгэрхэн

Биеэ тойруулан эгэлгүй бүхнээр гоёод эрхлэх

Биелэшгүй мөрөөдлийн чинь зүүд болж эрхэмсэх

Би эгэлгүй ертөнцийг гоёх уран хас...

Хархан үсээ би намирууланхан алхахдаа

Хараа бүхнийг би мэдэрдэг бас бардамсдаг

Харцаа газар унагаж үзээгүй өлмий юугаан танихгүй

Харанхуй орчлонд гэрэлтэх дэндүү хурц солир...

Эрх чөлөөг би энгэр юундаа шигтгээд агаар мэт амьсгалдаг

Ихэмсэг төрхийг халаасалж түүндээ би дахин дахин дурладаг

Хүнийх гэхээр харамсам залуу гоо амьдармаар..

Хорвоо дэлхийн зүрхэн тушаа цэцэгхэн болоод ганхмаар...

Эрвээхэй хүртэл даанч атаархам заяа гэлтэй....

Энгийн байхаас бусдыг оролдож үзэм гэлтэй...

Энэ ертөнцөд бүсгүй би үгүй бол чимэг юу гэлтэй

Эгэл бүхнийг үгүйсгэгч хорвоогийн ганц аксиом гэлтэй....

Надаас та найраг нэхээд яах юм бэ

Намраас та инээд нэхээд яах юм бэ

Надаас та урлаг нэхээд яах юм бэ

Навчсаас та цэцэг нэхээд яах юм бэ

Нүдээ анихад эргэлддэг ертөнц минь юм энэ шүлэг

Нүгэлт гэнэн сэтгэлийн минь гоморхол юм энэ хэдэн үгс

Найрагч болох гэж би эмзэгхэн зүрхэээрээ оролдоогүй юмаа

Намар намраар надад нас нэмсэн ухаарал юмаа энэ хэдэн шүлэг

Солгой солгой би бүх юманд солгой

Согтуу амьдралд найраг минь хүртэл солгой

Хөндүүр хөндүүр үгс бүр минь хөндүүр

Хөлрөх сэтгэлийн энчээнээ гуниг бүр минь хөндүүр

Эглийн эгэл би эгэлхэн шүлгээ туурвидаг юм

Энэнээс та урлаг хайгаад яахын бэ

Энгийн энгийн амьдрал минь эрээн цаасан дээр буудаг юм

Эндээс та тансаглал хайгаад яахын бэ

Зүрхэнд буусан үгсийг минь зүлгүүрдэж засах хэрэггүй

Зөв холбосон үгс минь намайг л илэрхийлнэ хачиргүй

Зураг шиг инээж уянга шиг амьдарч явсангүй ээ

Зуу зуун мөчийн минь таньгүй үдсэн эгэл хоромууд засваргүй